De entree van Qinghai Tibetaans Medisch Instituut

Wegens omstandigheden geschept door de Chinese overheid, waarover in een later bericht meer, waren wij de afgelopen week gedwongen in Xining, in de provincie Qinghai net als Yushu, te verblijven, in plaats van Yushu zelf te bezoeken. Hier hebben wij onze activiteiten voor Help Yushu gelukkig op een productieve wijze kunnen voortzetten.

Het doel van Help Yushu is altijd geweest die slachtoffers van de Yushu aardbeving te helpen die, op wat voor manier dan ook, het zwaarst getroffen zijn. Daarom hebben wij ziekenhuizen door heel Xining heen bezocht waar Tibetanen, drie maanden na de aardbeving, nog steeds in het ziekenhuis liggen. Deze, zonder uitzondering, zeer arme mensen worden nu door de officiële hulpactie van de Chinese overheid geholpen met de financiering van de ziekenhuiskosten. Zoals hieronder is te lezen bleek deze hulp echter niet genoeg te zijn voor de meerderheid van de slachtoffers.

In een van de Tibetaanse ziekenhuizen

Samen met Choechog, de broer van Chogga Rinpoche hebben wij allereerst het ‘Qinghai Tibetaans Medisch Instituut’ bezocht. Hier wezen de zusters op een kamer waar een oudere man al sinds de aardbeving in het ziekenhuis ligt, met verlamde benen. Hij was verbaasd dat wij opeens in zijn kamer stonden maar wilde graag zijn verhaal vertellen. Zijn zoon had in een ander ziekenhuis gelegen maar was nu in Yushu en leeft in de door de overheid beschikte tenten omdat hun huis is verwoest.

Het eerste ziekenhuisbezoek

Vervolgens gingen we naar een kamer waar een jonge vrouw in bed lag, waarbij haar moeder aan het bed gekluisterd zat en op een klein bedje in dezelfde kleine kamer sliep. Ook zij ligt al lange tijd in het ziekenhuis en heeft geen gevoel meer in haar benen. Haar moeder liet dit zien door haar been omhoog te tillen, wat natuurlijk zo weer naar beneden viel. Haar man en kind zijn in Yushu. Ook zij hebben niets meer als gevolg van de aardbeving: geen huis, geen bezittingen en geen inkomen. Tijdens het vertellen van hun verhaal barstten ze allebei in snikken uit.

Moeder en dochter

Het opklapbed van de moeder

Daarna bezochten we een ander ziekenhuis verderop in Xining. Hier troffen wij een gezin aan van een zieke dochter met haar beide ouders. Choechog ging eerst alleen naar binnen om ons te introduceren. Later liet de moeder ons met waterige ogen de kamer in. Het achtienjarige meisje leek niet te kunnen praten. De enige geluiden die ze maakte waren heftige kreun en jammer geluiden om vermoedelijk haar gevoel te kunnen uiten. Uit de vertaling van Choechog begrepen wij dat zij zwaargewond is geraakt tijdens de aardbeving, en sindsdien ernstig getraumatiseerd is.

Ouders met hun getraumatiseerde dochter

Het laatste ziekenhuis was het ‘Qinghai Rode Kruis ziekenhuis’ in het centrum van Xining. Na wat heen en weer gevraag aan aanwezige Tibetanen werden we naar een aantal gezinnen verwezen. De vrouw, waarvan de man verlamd in bed lag en hun dochter in het naastgelegen bed, liet ons spoedig de röntgenfoto’s zien. Het kleine meisje heeft verschillende pinnen in haar gebroken benen. Nu waren ‘alleen’ de pleisters nog zichtbaar. Ook van dit gezin is hun huis verwoest. Zij worden door de overheid wel voorzien van een tijdelijk ziekenhuis bed, maar daarmee zijn de problemen nog lang niet opgelost.

Scans van de gebroken benen

Het meisje met 2 gebroken benen

De moeder van het meisje met haar man

Vervolgens komen we bij een bed waarbij een heel klein meisje van 4 jaar met haar vader ligt. Ze heeft een enorm verband op haar hoofd en kijkt ons verlegen aan. De vader komt, na het introductie verhaal, aansnellen met de foto’s van zijn dochters hoofd zonder verband. We zien een enorme gapende wond en zijn geschokt.

Het kleine meisje met haar vader

Het 4-jarige meisje met een enorm verband op haar hoofd

De hoofdwond van het 4-jarig meisje

Als laatste treffen we een groep Tibetanen rond het bed van en man. Ook hij is verlamd geraakt door de aarbeving. Zijn vrouw doet het woord terwijl ze zijn hand vasthoudt. Ze vertelt dat ze hun beide kinderen verloren zijn door de aardbeving. Haar man is ook nog zijn moeder en zus verloren. We vernemen dat haar, nu verlamde man, de kostwinner was voor het gehele gezin, inclusief zijn familie. Ook hier zijn wij diep door getroffen. Als we vragen of we een foto van haar mogen maken, buigt ze haar blik naar beneden. Met het ons inmiddels bekende gebaar van armen uit elkaar en de handpalmen naar boven neemt ze afscheid van ons.

De vrouw van de verlamde man

Een donatie voor het gezin

Naast al deze slachtoffers van de Yushu aardbeving hebben wij in het ‘Qinghai Tibetaans Medisch Instituut’ ook een man bezocht die wat externe hulp betreft telkens buiten de boot valt. Voor de aardbeving  raakte hij bij een verkeersongeluk in Yushu beide benen kwijt. Sindsdien bedelt hij om aan geld te komen voor zijn ziekenhuisbehandeling. Omdat hij niet gewond is geraakt door de aardbeving, kijkt de overheid niet naar hem om. Daarom heeft hij nog steeds geen volledige behandeling kunnen krijgen voor zijn wonden. Telkens is na een paar dagen ziekenhuisbehandeling het geld op, en ziet hij zich weer gedwongen op straat te zitten om te bedelen. Zijn wonden zijn verschrikkelijk geïnfecteerd. Chogga en enkele bekenden van hem proberen geld in te zamelen voor een langere behandeling.

De man die zijn benen verloor

Man ontvangt donatie

Wij hebben namens Help Yushu al bovenstaande mensen een financiële bijdrage aangeboden, die telkens dankbaar werd aangenomen. Hoewel onze bijdragen niet genoeg zullen zijn om hun financiële problemen te boven te komen, hopen wij hiermee toch bij te kunnen dragen aan de start van een langdurig herstel.

Het rode kruis ziekenhuis